Op stap: de Hobokense polder

Het zou hier een blog worden rond eco-reizen, maar daar is tot nu toe niet veel van te merken vrees ik. Dat komt voor een stuk doordat ik bezig ben met het afronden van mijn doctoraat waarvan het einde nu wel heel dichtbij komt (over een paar dagen is het zover!). De tweede reden is dat ik momenteel werk aan het zoeken ben en hoe moeilijk het al is om verlof vast te leggen als je werkt, des te moeilijker is dat als je werk zoek. Ik weet namelijk niet wanneer ik een nieuwe job ga vinden en daarom slaag ik er maar niet in om een vakantie te plannen. Je kan vind ik namelijk moeilijk de eerste weken bij een nieuwe werkgever afkomen met de mededeling dat je een week vakantie neemt.

De vakantienood wordt daarom nu opgevuld met korte uitstapjes dicht bij huis, super eco-verantwoord! Vandaag brachten we een bezoekje aan de Hobokense polder:

De Hobokense Polder (beheerd door Natuurpunt) heeft zijn naam te danken aan het vroegere poldergebied dat zich hier langs de oever van de Schelde uitstrekte: laaggelegen land dat geregeld overstroomd raakte en door bescheiden boeren in cultuur werd gebracht. Sinds de ophogingen, die vanaf de jaren zestig werden uitgevoerd, is dat gebied definitief verdwenen. Een nieuw landschap is ontstaan, een landschap dat door snelle evolutie van flora en fauna ook nu nog voortdurend verandert.

Het natuurgebied bestaat voor een groot stuk uit vijvers met rietranden. We kwamen twee kijkhutten tegen van waaruit je de watervogels kan waarnemen. Er loopt ook een pad over een voormalige spoorweg. Wat het extra leuk maakte is dat je gratis een doe-rugzakje kan ontlenen bij de nabijgelegen taverne ‘De Schorren’, een initiatief van Natuurpunt. Joris was super blij met het kompas, vergrootglas en verrekijker, ook al kon hij nog niet met alles evengoed overweg. Ook zaten er opdrachtjes bij waarvan we er een paar deden maar Joris bleek toch nog net iets te klein. (Hij kon niet nalaten te piepen in de zak waar hij al voelend drie dingen uit moest herkennen.) Hij amuseerde zich vooral met takken, een rietstengel, steentjes, … Ondertussen zat Arne bij mij op de rug in de draagzak, van daaruit kon hij alles goed zien.

Wat mij heel blij maakte waren de wilgenkatjes en de bloeiende hazelaren, een teken dat de winter bijna ten einde is én bovendien een goede voedselbron voor de bijen die al terug begonnen zijn met broeden en zich klaarmaken voor de aankomende lente. Ahja, Joris had op school een themaweek rond het boekje ‘Over een kleine mol die wil weten wie er op zijn kop gepoept heeft‘, dat maakte alle molshopen natuurlijk extra interessant. En de koeienvlaaien die we tegenkwamen van de Galloway runderen kregen ook een grote portie aandacht 😉 De runderen zelf zagen we niet, mogelijk verblijven die in de winter ergens anders.

7 gedachten over “Op stap: de Hobokense polder

  1. Elke keer leer ik wat bij als ik je blog lees het bestaan van de hobokense polders wist ik maar ben er nooit geweest ik vond dat weer niet zo spannend na je blog wel , dat je kijkhutten tegenkomt en doe zakjes met compas en dergelijk kunt ontlenen dat maakt zo’n wandeling spannender.
    Ik hoop dat diegene die je blog lezen zich aangesproken zullen voelen om ook op ontdekking te gaan ?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *