Wandelingen in het land van Charleroi

Wandelingen in het land van Charleroi vormt de titel van 3 brochures met wandelingen van 3,4 km, 4,5 km en 5,9 km in bossen aan de rand van Charleroi. Om ons weekendje af te sluiten kozen we voor een wandeling in het ‘bois du Prince’ te Marcinelles, op 1,4 km van de mijnsite ‘bois du Cazier’. We hadden geluk dat het die dag stralend lenteweer was. Het Prinsbos werd in het begin van de 20ste eeuw aangelegd om de arbeidersbevolking die werkzaam was in de mijn-, staal-, en chemische industrie een stukje groen aan te bieden. Sommige arbeiders hadden de middelen niet om met vakantie te gaan en kwamen tijdens hun zomervakantie massaal picknicken aan de oevers van de beek ‘ruisseau du Fond des Haies’ die door het bos loop, dat stukje oever werd dan ook ‘Plage des Pauvres’ genoemd.

Op het moment dat wij er waren, eind maart, was er nog maar weinig begroeiing maar de bodem was bedekt met een prachtig wit tapijt van bosanemonen. Het bos bevat enkele interessante plekjes. Zo kwamen we voorbij de ‘grotte des Sarrasins’ (Saracenengrot), deze ligt langs de chemin des Templiers, de weg die ten tijde van de kruistochten door de tempeliers werd gebruikt. De tempeliers reisden vaak samen met Saracenen, Moorse soldaten, maar de naam zou ook kunnen verwijzen naar de vriendelijke kaboutertjes die in de grot zouden wonen. In de grotten werden voorwerpen en een menselijk skelet gevonden van uit het laatste ijstijdperk (11 000 jaar geleden). Nu vormen deze grotten de ideale overwinteringsplaats voor de grote hoefijzerneus, een bedreigde vleermuizensoort. Wat verderop is er de ‘Site des Templiers’, de ruïnes van een Tempelierskasteel. De ruïnes zijn de resten van de kelder die nu open en bloot ligt. Aan het einde ervan ligt een mysterieuze verzakking. Er gaan verhalen dat er in die put een schat zou liggen maar meer waarschijnlijk was het gewoon een ijskelder 🙂 De site zou eigenlijk een hoeve geweest zijn, gebouwd in de 10de eeuw en bewoond tot de 13de eeuw. Nadien werd deze vernoemd naar de tempeliers die vanaf de 13de eeuw langskwamen aangezien het gelegen was langs de tempeliersweg. Tenslotte is er ook nog de oude bescheiden kalksteengroeve van Borgnery, en een bospoel die de thuishaven vormt van verschillende soorten watersalamanders (wij hebben ze niet gevonden).

 

De wandeling was 4,5 km lang en is eigenlijk ook goed te doen met kinderen. Voor buggy’s is het op sommige punten wat lastiger want de weg is niet altijd effen. Wie langer wil wandelen kan deze wandeling koppelen aan de wandeling van ‘Fontaine-qui-Bout’ (3,4 km) die een lus vormt en op hetzelfde punt start als de eerste wandeling. In de buurt van het vertrekpunt is er ook een speeltuintje en vlakbij is er een openluchtzwembad.

Hierbij sluit ik het reeksje rond Charleroi af. Wij kunnen besluiten dat Charleroi, net zoals vele steden in België, een perfecte bestemming vormt voor een weekendje weg. Er zijn mooie maar ook minder mooie plekjes, er is lekker eten, cultuur en natuur. Ook met kinderen valt er heel wat te beleven al zal je de slaapplaats en het tempo wat moeten aanpassen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *