Het verhaal van ons kieskeurig etertje

Arne is een geweldig kereltje! Altijd vrolijk (of toch bijna), knuffelt graag, slaapt (relatief) goed, speelt graag, maar eet ver-schri-ke-lijk slecht! Pff, niemand heeft mij ooit wijsgemaakt dat kinderen grootbrengen gemakkelijk is maar dat zoiets simpel als eten voor zoveel problemen kan zorgen had ik nooit voor mogelijk gehouden. Nu er de laatste tijd stilaan verbetering in zicht is is het tijd om heel dit verhaal eens met jullie te delen. Wie weet, haal je er herkenning of steun uit.

Toen Arne geboren werd was hij met zijn 3,530 kg en 48 cm een schattig mollig baby’tje. Ik slaap heel licht en was dan ook dag en nacht alert voor zijn hongersignalen. Ondanks zijn ‘zuinige’ hap door een eerder kort tongriempje en lipbandje verliep de borstvoeding na wat oefenen goed met als resultaat dat ons kereltje goed groeide. Of toch de eerste drie maanden… Vanaf dan begon zijn curve te dalen.

Toen hij vier maanden was begonnen de voedingen heel onrustig te verlopen, bovendien had hij last van eczeem, reflux en veel krampjes. Deze symptomen deden bij mij een alarmbelletje rinkelen. Ook zijn grote broer had hier als baby last van gehad en ook bij hem stagneerde daardoor de groei. Allergietesten toen Joris 10 maanden oud was wezen toen op een allergie voor ei en katten, maar aan die diagnose ging heel wat geween en slapeloze nachten vooraf. Vastbesloten om dit keer niet zo lang te wachten en vertrekkende van het feit dat aanleg voor allergieën erfelijk is besloot ik toen Arne 5 maanden oud was om alle melkproducten uit mijn voeding weg te laten. Twee dagen later hadden we alweer een lieve rustige baby, wat een zaligheid. Maar na twee weken begon de onrust toch weer de kop op te steken. Kruisallergieën blijken een veelvoorkomend fenomeen dus liet ik ook soja en ei weg uit mijn voeding aangezien allergenen via de borstvoeding overgedragen worden. Dit maakte het voor mij moeilijker want in héél veel levensmiddelen zit soja, koemelk of ei verwerkt! Maar Arne deed het weer beter dus ik was blij.

Ondertussen was hij op de créche gestart en kreeg daar flesjes gekolfde moedermelk. Dat was toch niet hetzelfde als drinken bij mama en Arne weigerde dan ook resoluut hiervan te drinken. Overdag dronk hij niet maar haalde dit ’s nachts allemaal in. Twee of drie voedingen ’s nachts was ik gewoon maar vier of vijf was ook voor mij teveel. Af en toe dronk hij wel een beetje uit een flesje om dan de volgende keer het flesje weer weg te duwen en het op een brullen zetten. Uit bekertjes drinken lukte ook niet dus probeerden we vaste voeding te introduceren. Tenslotte was hij al ruim vier maanden oud en hoewel er wordt aangeraden om de eerste 6 maanden enkel borstvoeding te geven is bijvoeden vanaf 4 maanden niet ongewoon. Zijn reactie op die eerste hapjes was dramatisch. Hij begon onmiddellijk te kokhalzen, spuwde alles uit en brulde het uit. Het leek alsof we hem geen wortelpuree maar puur vergif gegeven hadden! Dan besloten we die groentjes toch maar even achterwege te laten en een stapje verder te gaan in het wennen aan de flesjes. Vanaf dan kreeg hij enkel nog flesjes gekolfde melk, punt. Eerst dronk hij maar een klein beetje en had dus snel weer honger dus kreeg hij weer een flesje. Dat weigerde hij resoluut maar helaas pindakaas, er kwam niets anders. Een uurtjes later weer dat flesje en een uurtje later weer en langzaamaan begon hij toch meer en meer te drinken. Na drie dagen dag en nacht flesjes ging dat vlot en mocht hij terug bij mij drinken op de momenten dat hij thuis was. Missie geslaagd!

Op 6 maanden kreeg hij terug groentepap voorgeschoteld maar dat leek precies nog steeds vergif. Na drie weken proberen zonder resultaat besloten we dan maar over te schakelen op de introductie van fruitpap. Dat lustte meneertje wel. Me de groentjes werd verder volop geëxperimenteerd: groentjes zonder aardappel, groentjes met rijst, met pasta, uit een potje, vers, koud, warm, met appelmoes, met banaan, stukjes gestoomde groenten, groentepap, in verschillende soorten kommetjes, in potjes van fruitpap, … Niets hielp! Opdat Arne geen honger zou leiden kreeg hij in de voormiddag nog steeds een flesje melk. Maar de crèche was niet zo te vinden voor die aanpak… We kregen te horen dat zijn flesje ‘omgevallen was’, en dat ze een manier gevonden hadden om hem groentjes te doen eten: in zijn gezicht blazen of water in zijn mond lepelen zodat hij moest slikken… Onze lieve Arne begon nu te brullen zodra hij nog maar groentepap ZAG. Verschrikkelijk om je kind zo verdrietig te zien. En dus kreeg hij van mij melk. Maar mijn energie geraakte stilaan op. Daarom besloot ik om toen hij 11 maanden was over te schakelen op kunstvoeding. Dat dit overschakelen gemakkelijk zou zijn had ik al niet meer verwacht. Meneertje proefde natuurlijk onmiddellijk dat het iets anders was… en weigerde te drinken. Weer volgde het scenario van kleine beetjes, dagen aan een stuk zonder toegeven totdat hij uiteindelijk toegaf en zijn flesjes dronk. Door dat weinig drinken en eten was ons vrolijk maar tenger ventje nog meer afgevallen en daarbovenop was het ook nog eens winter en werd hij keer op keer ziek.

Mijn potje!#mmm #popcorn #smullen #kieskeurig #weetwatgoedis

A post shared by Natuurlijk Sofie (@natuurlijksofie) on

De granola heeft onze fijnproeverstest met glans doorstaan! 😀 #blijepeuter = #blijemama

A post shared by Natuurlijk Sofie (@natuurlijksofie) on

Vanaf zijn 8 maanden tot zijn 15 maanden bleef zijn gewicht rond de 8 kg schommelen. Hij groeide wel een beetje in de lengte maar minder dan normaal en werd een heel magere peuter. Allergietesten vonden niets maar hij bleek wel een IgA defficiëntie te hebben. Dat is een afwezigheid van een bepaald type antistoffen dat normaal de luchtwegen en darmen beschermt tegen indringers. Vandaar dus zijn veelvuldige verkoudheden en krampen. Omdat er geen aantoonbare allergieën waren introduceerden we weer langzaam voedingsmiddelen met melk in zijn dieet. Zijn lichaam moest hier duidelijk aan wennen wat resulteerde in veel geween en slapeloze nachten maar hij kon nu meer verschillende dingen eten. Stap voor stap ging het vooruit. Boterhammen waren geen succes totdat ik een keer zelf braambessenconfituur maakte. Heel voorzichtig proefde hij een minihapje, dat beviel hem wel en dus volgde er nog een minihapje, totdat hij helemaal verkocht was. Dit typeert eigenlijk heel Arne zijn eetpatroon. Hij weigert nieuwe dingen te proeven. Zeker als het warm is of niet zoet ruikt. Maar heel af en toe is hij toch een klein beetje nieuwsgierig en echt heel soms waagt hij zich toch aan een minihapje. Als het groentjes zijn blijft het daarbij maar frietjes, chips, popcorn, koekjes hebben zo wel zijn hart al weten veroveren. Ik maak er geen drama meer van. Groenten zijn belangrijk maar ik ben al blij als hij eet. En dus krijgt hij van mij ’s middags gewoon samen met ons boterhammen. Op de crèche zijn ze, weeral, niet te vinden voor die aanpak en dus blijven ze manieren ze zoeken om hem toch maar een paar hapjes groenten te laten eten. Ik vind dat erg maar ik kan er helaas niets aan veranderen.

Hulpkok van dienst #pompoenlasagne #eva #helpertje #goeiekok #kieskeurigeeter #kuifje 🙂

A post shared by Natuurlijk Sofie (@natuurlijksofie) on

Want wat ik van heel dit avontuur vooral geleerd heb is dat je op een zelfde lijn moet staan wat betreft de opvoeding van een kind. Als dat niet zo is geeft dat jammer genoeg problemen. En als mama ben je ervan overtuigd dat jouw aanpak de beste is voor je kindje, je aanpassen aan de crèche ‘omdat alle kindjes het zo doen’ is dan geen optie. Wat ik gelukkig al eerder geleerd heb is dat al die moeilijkheden slechts een fase zijn. Joris is Arne namelijk voorgegaan en als je heel dit verhaal leest denk je waarschijnlijk, amai die tweede is precies een moeilijk geval geweest. Niets is minder waar, het was Joris die ons de meest zorgen en stress bezorgd heeft. Joris was dan wel geen slechte eter maar een ver-schri-ke-lijk slechte slaper. En dat was voor mij toch nog een pak moeilijker om mee om te gaan 🙂

5 gedachten over “Het verhaal van ons kieskeurig etertje

  1. Mijn moeder jouw overgrootmoeder zou jouw verhaal kunne staven.
    Ik jouw grootmoeder dus sliep niet en eten deed ik ook niet.
    Mensen die ons niet kende dachten dat mijn moeder mij mishandelde en geen eten gaf. Mijn moeder werd er zo verdrietig van en heeft haar verhaal dikwijls verteld en zie nu ik ben een vrolijke grootmoeder ( hoop ik )die haar kinderen kleinkinderen en achterkleinkinderen heel heel……graag ziet.

  2. ik wist wel dat het niet makkelijk was, maar je hebt toch wel héééél
    veel geduld moeten hebben – proficiat !
    en je toch wel 2 super toffe kleuters, hé

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *