Het bevallingsverhaal van Emile

Dit verhaal gaat over de bevalling van Emile. Een ingrijpende gebeurtenis waarvan ik mij kan inbeelden dat er mensen zijn die dit niet willen lezen. Bedwing je nieuwsgierigheid dan maar en sla gerust deze blogpost over. 

In het derde trimester daalt mijn energieniveau langzaam maar zeker, het blijft hard werken zo’n baby’tje in je buik meedragen en doen groeien. Mijn bijberoep zet ik stop en ook mijn hobby’s komen op een lager pitje te staan zodat ik ’s avonds en in het weekend kan rusten. Ik kijk dan ook uit naar de start van mijn moederschapsrust. Wanneer die eindelijk aanbreekt kan ik niet meteen rusten. Ah nee, de doopsuiker moet nog afgewerkt worden, de koelkast gevuld en ik wil nog zoveel doen om het huis klaar te maken voor jou komst.

De voorziene datum nadert en een paar keer heb ik al echte weeën, helaas vallen ze telkens weer stil. Wanneer we de datum overschrijden raakt mijn geduld op, gaat de bevalling ooit nog spontaan beginnen? Wat als ik moet ingeleid worden op een moment dat er geen weeën zijn? Piekeraar die ik ben, begin ik te denken aan de mogelijke risico’s van over tijd gaan. En dan is er ook de verjaardagsissue. Een beetje stom maar zodra ik wist dat ik zwanger was en dat je kort na de verjaardag van Joris geboren zou worden keek ik ernaar uit om jullie verjaardag samen te kunnen vieren, dat zou toch echt gemakkelijk zijn. Hoe langer het nog duurt, hoe verder de verjaardagen uit elkaar zullen liggen. Daar komt nog bij dat ik met elke dag extra een dag minder tijd heb om te recupereren van de bevalling voor de grote vakantie begint en minder tijd met je heb voor ik terug moet gaan werken. Ok, het gaat maar om enkele dagen maar als je al heel lang naar iets uitkijkt dan lijkt elke dag dat je extra moet wachten enorm lang. Kortom, mijn geduld was op.

Op een avond drie dagen na de voorziene datum voel ik weer weeën. We spreken af dat als ze er ’s ochtends nog zijn we toch naar het ziekenhuis gaan, voor deze weer stilvallen. Zo gezegd zo gedaan, de volgende ochtend brengt Thijs Joris naar school en Arne naar de crèche. Dan wil hij eerst nog een tas koffie drinken. Uiteindelijk komen we iets na 9 u aan op de spoed, wat een beetje raar aanvoelt aangezien het er niet naar uit ziet dat er snel iets zal gebeuren. Gelukkig mag ik doorgaan naar het bevallingskwartier.  Daar word ik eerst aan de monitor gelegd. Die bevestigt gelukkig dat er effectief weeën zijn, ongeveer elke 10 minuten verschijnt er een piek, en zo blijft het een hele tijd… Er is al ontsluiting en op het voorstel om te strippen (de vliezen wat los maken) ga ik in. Nadien krijg ik het advies om buiten wat te gaan rondlopen. Over twee uur zullen ze opnieuw eens kijken. We gaan naar buiten en wandelen een beetje rond. De weeën blijven komen zoals voordien maar worden niet sterker. Misschien dat we toch nog de boodschappen kunnen doen die ik  normaal vandaag zou doen? Stel dat ik beval (in mijn hoofd is dat nog altijd geen vaststaand feit) dan hebben we geen eten in huis. Omdat we dicht bij het ziekenhuis wonen wandelen we naar huis en nemen daar de fiets om naar de Colruyt te gaan. Thijs krijgt ondertussen nog de vraag om een foto van één of andere straat te gaan nemen dus nemen we op de terugweg een kleine omweg. Na een rustige lunch thuis staan we op het afgesproken tijdstip terug aan het bevallingskwartier. De vijf verdiepingen leg ik af via de trap in de hoop dat het toch nog iets uithaalt. Weer aan de monitor blijkt mijn vrees gegrond, er is niets veranderd aan het patroon van piekjes en dalen.

Ik vraag of ze de vliezen willen breken. Bij Arne was er een gelijkaardig scenario en was het breken van de vliezen heel effectief. Na overleg met de gynaecoloog stemmen ze toe. Met een haakje worden de vliezen gescheurd en een deel van het vruchtwater vloeit weg. Ik moet nog even aan de monitor blijven liggen maar zelfs zonder die monitor is het effect duidelijk, de weeën komen nu veel sneller op elkaar en zijn pijnlijker. Thijs belt naar zijn ouders met de vraag of ze de kindjes straks van school en crèche kunnen ophalen. Vooruitziend als ik ben heb ik ’s morgens de valiesjes klaargemaakt en de autostoel klaargezet. Ik kan nu dus met een gerust hart bevallen. Een half uur later mag ik van de monitor af. In tegenstelling tot de vorige keren wil ik dit keer het pijnstillend effect van een bad eens uittesten. Dit wordt volgelopen en inderdaad, de weeën zijn onder water een stuk minder pijnlijk. Terwijl ik in bad zit zet Thijs de TV op om wat koers te zien. De vroedvrouw komt regelmatig langs om het hartje van de baby te controleren, dit is steeds OK. Rustig gaat de tijd voorbij en langzaam maar zeker worden de weeën sterker. Wanneer het water wat afkoelt probeer ik uit bad te komen om terug op bed te gaan liggen maar zodra ik uit het water ben is de pijn veel heviger. Ik ga terug zitten en we vullen het bad aan met warm water. Het duurt lang naar mijn gevoel (Arne werd een dik uur na het breken van de vliezen geboren), maar erg vind ik dit niet want ik kijk niet echt uit naar het laatste, pijnlijke stuk.

Na een tijdje word ik het toch beu en besluit wat andere houdingen uit te proberen (weliswaar in bad), het helpt. Ik roep Thijs zijn hulp in om mijn rug te masseren telkens er een wee is en dat doet hij trouw, tussendoor kijkt hij gewoon verder koers, wat moet hij anders doen? Ik voel de druk toenemen, het einde komt nu toch dichterbij. Het water is ondertussen niet meer erg proper en mijn vingers zijn verrimpeld van de lange tijd in het bad. Ik wil eruit om op het bed te bevallen. Tussen twee weeën in sta ik recht, meteen volgt er een erg krachtige wee. Wanneer die voorbij is wandel ik met ondersteuning naar het bed voor het laatste stuk. Ik bereid mij mentaal voor op wat er gaat komen en als de vroedvrouw zegt ‘het is bijna zover’ antwoord ik dan ook dat ik denk van niet. Ze lacht een beetje ‘amai, jij hebt er dus nog moed in’. Ik mag mee persen en al één perswee later komt het hoofdje tevoorschijn! Ze had dus toch gelijk. De navelstreng zit rond het hoofdje dus wordt hij snel afgebonden. Bij de volgende wee pers ik weer mee, ik voel meer weerstand dan verwacht en als ik de vroedvrouw hoor vragen ‘wat komt er daar mee?’ ben ik een beetje bezorgd. Ik haal diep adem en duw verder, nu de navelstreng doorgeknipt is mag het niet lang maar duren. Het lichaampje glijdt verder en meteen hoor ik zijn eerst geluidje. Toch wordt hij even meegenomen op de gang. Ik ben een beetje ongerust maar ook weer niet want hij had toch al even geweend. Vanuit de gang hoor ik nu een luid schreeuwen en enkele seconden later zijn ze al terug binnen en wordt hij op de buik gelegd.

Na even bekomen te zijn vraag ik aan de vroedvrouw hoe het komt dat het lichaampje wat moeilijker tevoorschijn kwam. Zij vertelt dat hij met zijn handje voor zijn borst gevouwen zat, zijn handje was dus hetgeen ze zag dat meekwam. Al bij al heeft de bevalling na het breken van de vliezen zo’n drie uur geduurd. Dat is langer dan dat ik verwacht had maar zo’n ‘rustige’ bevalling heeft als voordeel dat het inscheuren beperkt gebleven is. Ik vertel de vroedvrouw dat ik deze keer graag zelf de navelstreng had doorgeknipt. Thijs moet niet veel van bloed weten en toen ik het hem aan het begin van de bevalling vroeg had hij daar dan ook geen problemen mee. Ze stelt voor dat ik de navel mag inkorten tot aan de klem en dat doe ik dan ook. En dit is het einde van Emile zijn begin.

Al bij al dus een vlotte bevalling al heb ik mij tijdens wel luidop afgevraagd waarom ik niet voor een verdoving gekozen had. Het droge antwoord van Thijs (ook luidop) ‘omdat jij koppig bent’, sloeg de nagel op de kop en omdat ik best trots ben op mijn koppigheid gaf dit ook een zetje om toch verder te doen 😉

 

3 gedachten over “Het bevallingsverhaal van Emile

  1. Heel herkenbaar om te lezen ! Al duurde het bij mij wel iets langer (eerste kindje he 😜).

    Je hebt dat super goed gedaan!

    Nogmaals welkom lieve Emile! En… gelukkige Moederdag Sofie!!

  2. heb nog nooit zo’n gedetailleerd verslag van een bevalling gelezen –
    wist ook niet dat een warm bad kon helpen – bij mij persoonlijk had ik later spijt dat ik het niet bewust kon meemaken
    gelukkige Moederdag !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *